Een zwaailamp, papavers en een bosje radijs

door Aad Vis

Een 'hoofdpijnpatiënte' van mij, mevrouw J.B., zorgde voor de zoveelste keer voor een verrassing. Ze was een week met vakantie geweest. Energetisch gezien, keurig in balans weggegaan. Ze heeft ook in de betreffende week niets aan activiteiten behoeven te laten, al was het met haar hoofd niet altijd even jofel.

Zoals gebruikelijk had ze haar tekenspullen meegenomen en daar de laatste dagen een paar uur per dag mee gewerkt. Langer kon niet want dan voelde ze zich geleidelijk wegzakken in de richting van algemene malaise met een vaag gevoel van druk op haar borst.
Slapen daarna was miserabel.
Omdat het 2x was gebeurd met tussendoor een dag zonder tekenen gevolgd door een nacht zònder problemen, was mevrouw achterdochtig geworden en had ze voor de zekerheid het krijt en het tekenblok maar meegenomen naar de behandeling.

Bij het eerste aftasten van de huid van de rug, waar zich de neurologisch gefundeerde projectievelden van de organen bevinden, was het al raak: hoge huidspanning over de totale linkerzijde. En dat was iets wat we, als zeker teken van ontregeling van het vegetatieve zenuwstelsel, al lang niet meer hadden aangetroffen.
Aangezien het een erg donkere dag was, had ik mijn 'hengellamp' aan en de kap daarvan, die indirect licht geeft, hing op krap een meter afstand. Dat is bij deze lamp makkelijk op te lossen. Met een klein duwtje zwaaide hij meters ver weg. En daarmee verdween ook de huidspanning! - Milt en geelgroen, was mijn onmiddellijke associatie.
Kennelijk was de milt, als afweerorgaan bij uitstek, niet in staat weerstand te bieden aan de aanslag van de elektromagnetische straling. Geelgroen omdat die kleur, mits op de juiste locatie toegepast, de miltenergie versterkt.

Eerst maar het materiaal van het gebruikte kleurkrijt getest. Eenvoudig door het de patiënt in de hand te laten nemen. Geen enkele huidreactie. Vervolgens het schetsboek open. Dat nam elke twijfel weg! Een donkerrood vlak met wat zwarte contourlijnen met een enkele vlekje groen en wit. De papavers dus!
Dit betekende dat mevrouw tijdens het tekenen enkele uren lang haar miltenergie had zitten àfbreken. En dat brak haar òp.
Het rood (met een blauwzweem) is voor ons namelijk de tegenhanger van de stimulerende miltkleur, het geelgroen. En de miltenergie is in hoge mate verantwoordelijk voor de gevoeligheid van het organisme.

Natuurlijk was ik nieuwsgierig naar het effect van haar andere creaties. Maar dat viel mee, deze waren ook meer gevarieerd in tinten. Zoals een mand met groenten. Maar visuele fixatie van het bosje rode radijs was weer ruimschoots voldoende om de huidspanning eenzijdig te doen oplopen.
Het probleem werd opgelost met het aanbrengen van een kleine vierkante centimeter geelgroene natuurzijde op een bepaald punt op de middellijn van de voorzijde van de romp.
Onmiddellijk was mevrouw licht- en roodbestendig! Dat wil dus zeggen dat haar huidspanning onder de lamp zittend en kijkend naar de papavers, volkomen normaal en dus ook links/rechts gelijk bleef. Voor deze patiënte letterlijk en figuurlijk een lapmiddel.omdat ze op talloze stimuli negatief reageert en daardoor in de loop van de jaren een scala van nu moeilijk te beïnvloeden klachten heeft ontwikkeld waarin de hoofdpijn een dominante rol speelt.

Aad Vis is fysiotherapeut met interesse in therapeutisch kleurgebruik


Dit artikel is eerder geplaatst in Kleurenvisie 2001-4

Inloggen

 
gebruikersnaam:  
 
wachtwoord:  
 
 
 
   
Wachtwoord vergeten?  

Klik hier om uw gegevens te wijzigen

 

Stichting Kleurenvisie
Klarendalseweg 31
6822 GA Arnhem